Overslaan en naar de inhoud gaan
Afbeelding
het serpent pierre lemaitre thriller recensie thrillzone.jpg
Serie N.v.t.
Auteur(s) Pierre Lemaitre
Uitgeverij(en) Xander Uitgevers
Jaar van uitgave
Thrillzone score
4
Review date 11 juni 2022
Categories Thriller
Deel deze recensie

“Regelmatig vragen lezers me of ik ooit nog een thriller, een misdaadroman zal schrijven. Meestal antwoord ik dat die kans klein is, een andere manier om te zeggen dat ik het niet van plan ben.”

Met deze mededeling zal Pierre Lemaitre een groot aantal liefhebbers van zijn thrillers teleurstellen. En toch is het nooit een bewuste keuze van hem geweest. Toen hij Tot ziens daarboven schreef, was dit bedoeld als een uit de hand gelopen historische thriller. Dit boek heeft echter wel de weg geopend voor een werkelijk prachtig drieluik over het interbellum in Frankrijk. Door het succes en de lof die hem werd toegespeeld voor deze serie, is hij verwijderd geraakt van de thriller.

Omdat zijn afscheid eigenlijk zonder waarschuwing is gekomen en dit niet zijn gewoonte is, heeft hij gemeend om zijn liefhebbers toch nog iets mee te geven. In 1985 schreef hij een roman, die hij nooit naar een uitgever stuurde, maar in een la liet verdwijnen. Dit verhaal, Het serpent, is nu als een soort van goedmaker uitgebracht en in het Nederlands vertaald door Andreas Dijkzeul.

Wie de thrillers van Lemaitre kent weet dat hij nogal ruw met zijn personages kan omgaan. En dat dit eigenlijk vanaf het begin al zo is  geweest, wordt wel duidelijk in Het serpent. Hij is niet van de school dat het altijd goed moet aflopen met zijn hoofdpersonage. Dit en zijn weergaloze manier van schrijven, maken van Lemaitre een bijzonder auteur.

Mathilde is drieënzestig jaar, elegant en goedgekleed. In de buurt kent iedereen haar dankzij haar wandelrondes met Ludo, een dalmatiër. Wat niemand weet is dat zij een koelbloedige huurmoordenaar is en dat ze altijd keurig en onberispelijk werk aflevert. Ze is meedogenloos, kent de straten van Parijs op haar duimpje en er is geen brug in de Franse hoofdstad waar ze in de afgelopen dertig jaar geen pistool heeft gegooid.

Maar Mathilde wordt oud en slechtgehumeurd, en haar opdrachtgever maakt zich zorgen. Als Mathilde haar grip op de zaken verliest, moet ze zelf vrezen voor haar leven. Maar dat laat ze niet zomaar over haar kant gaan.

Het serpent heeft wat raakvlaken met De zaak Alzheimer van Jef Geeraerts, maar Lemaitre haalt meer uit het verhaal. Vooral de genegenheid en affectie tussen haar opdrachtgever en Mathilde is een prachtig omschreven liefde van beide kanten, die nooit werkelijkheid wordt. Zoals het Lemaitre betaamt, zijn de personages sterk, maar bondig in het verhaal gezet. Deze laten niets aan de verbeelding van de lezer over.

Het verhaal begint met een afrekening waar Mathilde tegen de opdracht te ver gaat. Dit veroorzaakt een keten van gebeurtenissen die elkaar in sneltreinvaart opvolgen. Op de kaft staat de vermelding ‘als een Tarantino-film’ en daar slaat men de spijker op de kop.

Toch is duidelijk dat Lemaitre op dat moment aan het zoeken was naar een stijl. Hij heeft in dit boek nog niet echt een idee welke kant hij opgaat en dat houdt in dat er wat diverse stijlen door elkaar heen lopen. Normaal gesproken wordt het verhaal daar niet sterker van. Maar bij het Serpent lijkt dit de auteur niet echt te deren. Hij weet op een of andere manier zijn zoektocht binnen de perken te houden.

Dat het verhaal zich afspeelt in de jaren tachtig en ook in deze periode is geschreven, heeft geen enkele invloed op deze duistere misdaadroman. Deze duistere kant die ook zo goed zichtbaar in zijn latere thrillers

Het serpent is een verhaal dat nooit zo lang in de bureaulade van Lemaitre had moeten liggen. Het is een boek waarin de schrijver zoekende is maar toen de basis voor zijn werk vond. Waarschijnlijk moest hij alleen de bevestiging nog krijgen.

Pierre Lemaitre is werkelijk een geweldige auteur en het is spijtig dat hij de misdaadroman vaarwel heeft gezegd. Maar hij heeft ook als schrijver van romans laten zien wat hij in zijn mars heeft. Hiervan zijn Tot ziens daarboven, De kleuren van de brand en De spiegel van ons verdriet zijn meesterlijke voorbeelden.  

Joop Hazenbroek

Write your review!

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.